Archive for the ‘Over het meisje’ Category
{Zelfs al zou het wel gebeuren, dan zou ik het zelf waarschijnlijk wel weer onderuit kunnen halen want dat is gewoon typisch}
Lifehouse – You and me
Twee jaar geleden liep ik als klein eerstejaartje de poort van ‘t College door, samen met een persoon die ik kende van ‘t lager (en die mij meteen liet staan omdat hij iemand anders zag die hij kende). Na een dag wenste ik dat ik naar een kleinere school was gegaan en het feit dat ik nauwelijks mijn mond opendeed de eerste dagen (want dat doe ik nu eenmaal als ik onzeker ben), hielp daar zeker niet bij.
Ik was er heilig van overtuigd dat het enorm lang zou duren eer ik mijn draai zou vinden en de allereerste keer dat ik in de Calfac (refter) stond en iemand probeerde te vinden die ik kende, was een hel. Maar de maandag daarna vroeg ik aan ons Evy of ik die middag alsjeblieft bij hen mocht komen zitten [ik liep al 4 lesuren zenuwachtig rond door die stomme middagspeeltijd, jawel] en het zag ernaar uit dat ik mijn 1e jaar toch niet alleen zou moeten doorwerken.
Over twee maanden ga ik naar het derde middelbaar en dat klinkt éng. Dit schooljaar is echt héél snel voorbijgegaan. Samen met Evy, K., K., S., L., T., L. en iedereen die ik vergeet, natuurlijk. Ik ga gráág naar school nu, heel anders dan in die zes jaar lager onderwijs. Het klinkt raar, zeggen dat je naar het derde gaat.
Ik ben in veel opzichten zeker veranderd tov twee jaar geleden. Een heel stuk gegroeid, natuurlijk, maar ook qua karakter… Langs de andere kant ben ik nog steeds Anneke, ik zeg nog steeds geen woord tegen mensen die ik niet ken (tot grote ergernis van Evy hé) en ik word nog steeds knalrood op (te) veel momenten…
Met als verschil dat ik twee jaar ouder (en wijzer?) en véél gelukkiger ben.
Liefs.
[Noot:]Hoe onsamenhangend weer. Blame de vakantie…
{Want hoezeer ik mezelf ook vertelde dat het niet zo was, eigenlijk dacht ik van wel, ook al bleek al gauw dat ik verkeerd was}
P!nk – Last to know
Ik ga het mezelf afleren, om steeds op voorhand naar iets uit te kijken en dan keihard gedesillusioneerd (want dat is nog steeds een prachtig woord) te raken. Ik vraag me af of het opzettelijk was, maar misschien word ik dan wel compleet paranoïde. Wat zeer waarschijnlijk is. Ja, ik vind het jammer. Ja, het was dat wat een ganse middag in mijn hoofd speelde.
Dus vanaf nu ga ik het proberen, niet meer te hopen en niet meer met mijn stomme kop tegen de muur te knallen. Proberen. Slagen is natuurlijk iets anders, het willen misschien nog veel moeilijker… Wat niet wegneemt dat het gezellig was, dat was het zeker wel. Het is altijd gezellig en het is altijd fijn, daarom noem ik haar ook mijn beste vriendin.
Zucht.
Liefs.
{Ik wou het wel weten, maar het hoefde niet per se een boodschap naar de hele wereld te zijn dus dit was veel makkelijker}
Paul Young – Love of the common people
De muziek is ongelooflijk erg, ik weet het. Maar goed. Blame YouTube^^.
Naar aanleiding van de weggehaalde reactie van Evy op het vorige logje. Ik heb lang getwijfeld of ik hier een wachtwoord op zou zetten, maar heb dat uiteindelijk niet gedaan.
Ik zeg al héél lang dat ik geen kinderen wil. Eerst omdat ik ervan overtuigd was dat mijn ouders zouden sterven als ik kinderen zou krijgen (kuch, Annekelogica), toen omdat ik dagelijks met zo’n zeven peuters rond me zat en nog later omdat die zeven peuters zo’n driëntwintig kinderen werden (ons mama werkte in een kinderdagverblijf).
Nu zeg ik dat óók nog, maar om een heel andere reden. En met een voorwaarde. ‘Ik wil alleen maar kinderen als ik weet of ik draagster ben van de handicap van mijn broer.’ Waarom? Omdat ik, moest ik draagster zijn, als ik een jongen krijg, er heel veel kans is dat die jongen niet ouder wordt dan twee jaar én dat het een levend plantje is. Dokters snappen nog steeds niet hoe het komt dat mijn broer zo ‘goed’ is, maar dat eventjes terzijde.
De kans dat ik kinderen met MASA zou krijgen is 50%. Er is dus 25% dat mijn kind(eren) MASA zouden hebben, aangezien het in één van de twee X’en zit en het gaat om een gen dat ’slecht’ is – het L1Cam-gen. Vraag me niet om de juiste schrijfwijze, ik kan het alleen uitspreken. Nu is 25% kans inderdaad niet zo heel veel, maar genoeg om mij tegen te houden. Want ja, mijn broer is nog één van de besten met MASA – als het niet de beste is – maar feit blijft dat hij nooit alleen zal kunnen wonen/werken/een gezin stichten/…
Als mensen me vragen ‘of ik kinderen wil‘ (je kent dat wel, op school of op familiefeesten) weet ik nooit goed wat ik moet zeggen. Ja, op zich wil ik kinderen. Zeggen dat ik geen kinderen wil als ze MASA zouden kunnen hebben vind ik ongelooflijk hard klinken, maar misschien komt het daar ergens wel op neer…
Dit is waarschijnlijk inderdaad geen beslissing die je moet nemen op je 14e – en ge moet dat inderdaad bespreken met je partner/vriend/hoegedatookwiltnoemen. Maar toch, het lijkt mij niet meer dan logisch dat ik er wel mee bezig ben. ‘t Lijkt mij wel enorm gelukkigmakend (xD) om zo’n klein bundeltje leven vast te kunnen houden. Maar als je er dan achter komt dat het de twee jaar niet zal halen?
Ik kan alleen maar hopen dat ik geen draagster ben van die handicap. Maar dat weet ik pas over vijf jaar, natuurlijk…. En dat er ergens een jongen rondloopt die mij graag genoeg ziet om dat risico te willen nemen…
Liefs.
{Het begin viel mee en dat zal de rest ook wel doen al moet ik mezelf daar nog van overtuigen}
LeAnn Rimes – Life goes on
Als ik later groot ben…
Wil ik een man die niet kan/wil strijken. Hij mag zo geëmancipeerd zijn als hij wil, maar ik wil strijken.
Dat bedacht ik, terwijl ik stond te worstelen met een hemd van ons papa en het voor de tweede keer begon te strijken – hemden zijn niet gemakkelijk. Ons mama heeft een hekel aan strijken, ons papa alleen als hij ondertussen niet naar muziek kan luisteren, dus doe ik het – ook omdat ik er een beetje zakgeld voor krijg.
Ik word er rustig van en het is veel gemakkelijker om mijn gedachten op een rijtje te zetten. En als er dan mensen om mijn kop komen zagen kuchSanderkuch volstaat een kwade blik om ze uit de buurt van het strijkijzer te krijgen. Mijn ouders zijn alleen maar blij dat zij het niet moeten doen.
Dus moest ik later ooit trouwen/samenwonen, wil ik strijken… En als hij het dan toch echt zo graag doet, mag hij zijn hemden doen.
Liefs.
[Noot:]Bij gebrek aan beter. De inspiratie is een beetje zoek…
{Het kwam als een regelrechte verrassing en ik wist niet goed wat ik met de momenten sprakeloosheid aan moest, daarom waren ze ook zo stil}
Avril Lavigne – Contagious
Zenuwachtigheid voor mijn rapport, Evy kan er zeker over meespreken en dat hebben ook de fluostiften, pennen en banken geweten. Neen, we hebben ze niet beklad, daar zijn we te kuchbraafkuch voor. Maar een leerkracht die een halfuur doet over vijf rapporten als je met twintig in de klas zit, nee, dat is niet zo geweldig.
Genoeg gezeverd; mijn cijfers…
Totaal over het ganse jaar
Godsdienst: 98.5
Nederlands: 90
Frans: 89
Engels: 83.5 en wat een lerares
Latijn: 81
Geschiedenis: 91.5
Wiskunde: 93 en 97 op het examen, 97!!!!
Biologie: 90.5
Aardrijkskunde: 81
TO: 93.5
MO: 90 toch nog
LO: 60 (A)
Totaal: 87 procent
Klasgemiddelde: 78.5
Oordeel zelf.
Maar ik ben zéér tevreden.
De magneetjes zijn het waard geweest^^.
Liefs.
{Ook al zei ik dat het niet zo was eigenlijk hoopte ik er wel op en kijk, het heeft dan toch geholpen}
Niks.
Honden. Ik vind het vreselijk enge dieren, moet er niets van weten. Als klein Anneke al niet en nu nog veel minder. Mijn grootouders hadden (hebben die misschien nog steeds, geen idee) een hond. Maar die deed niets (zeiden zij) dus ik moest die altijd knuffelen. En dat was doodeng.
Dus daarnet liep ik over straat, op zo’n twintig meter van onze voordeur. Voor me liep iemand met een witte bulldogachtige-hond te vechten, de hond liep heel de tijd weg en blafte en gromde en zo. En dat mocht dus niet. Ik bleef er veilig een aantal véél meters achter, tot dat beest zich omdraait en recht op mij afstormt. Ik had natuurlijk opzij kunnen gaan. Of achteruit kunnen deinzen. Desnoods weg kunnen springen. Maar ik bleef natuurlijk staan. Mijn voeten wilden niet mee, vrees ik.
Uiteindelijk heeft de baas-van dat witte geval terug kunnen roepen en hem aan de leiband gelegd. Tien minuten later, toen ik de computer aanzette trilde ik nog steeds. Doe mij maar een kat.
Liefs.
{Ja het begon tijd te worden ook al zal de verveling wel weer toeslaan zoals die nu op een afstandje staat te wachten maar dan nog}
LostProphets – Rooftops
Eindelijk. Eindelijk, eindelijk EINDELIJK. Ik heb geen examens meer. (Vakantie ook, maar dat is een ander verhaal). Na het examen wiskunde, het opruimen van de veel te veel tafels die in de sporthal stonden én de stoelen (geloof me: dat trappetje naar de kelder is geváárlijk met een tafel in je handen) mochten we naar huis. Eindelijk. En ik had een week (en2maanden) niets te doen. Nouja, niets, geen hw in elk geval…
Morgen ga ik met ons Evy naar de cinema (eindelijk PoTC3 bekijken) en dan voor ons K. naar de Stationsstraat daar schuinover. Kijken of we meneer Boeddha nog tegenkomen.
Woensdag ga ik met ons mama&papa naar Gent en dan ’s avonds naar S., die een einde-van-de-examens feestje geeft. Donderdag heb ik van tien tot twaalf klasactiviteit op ‘t Ster, van twaalf tot twee 2ejaarsBBQ op school en van twee tot onbepaald gaan Karen en ik mee naar Evy thuis voor Skairo. Vrijdag moet ik van half negen tot half tien op school zijn. Waarom is voor iedereen wel duidelijk (en anders verklaar ik je bij deze nietzoslim hé Eef?)
Dus als jullie niets van me horen weten jullie wat ik aan het doen ben. Veel plezier iedereen, succes voor degenen die nog bezig zijn!
Liefs.
{En ‘t mag dan misschien wel waar zijn, dat sprookjes niet altijd een happy end hebben, ik vind dat ik me daar niets van moet aantrekken}
Niks.
MSNgesprek tussen mij en mijn Tweelingzusje
Eva: Gij vindt alles met bruin haar, bruine ogen, mij in het mannelijk 3 jaar ouder en dat nog (…) noemt ook lief schattig knap. Maar initiatief? NEEN.
Ik: Er is NIETS mis met mijn zelfvertrouwen! MENS!
Eva: Nee, maar met uw smaak wel.
Ik: *stilte*
Eva: Trouwens fietsenwinkelend badeendje [dat sloeg op mijn beugel], mijn broer staat hier achter mij.
Ik: EVAAAAAA 
Eva: Nee, das nie waar, ik wou u gewoon laten panikeren.
Het is al van een tijdje terug, ja. De eerste die nu nog zegt dat Eefje lief is xD.
Liefs.
{Dat zijn zo van die dingen die je tegenhouden te doen wat je eigenlijk moet doen terwijl je geen andere keuze hebt of wil hebben}
Fergie – Big girls don’t cry
Het is nog steeds een vaag nummer, maar toch hoor ik het wel graag. Naja.
Ik heb het in elk geval geprobéérd, om mijn gedachten langer dan een half uur continu bij mijn wiskunde te houden. Dat het me niet gelukt is, is dan waarschijnlijk weer bijzaak. Maar na vier keer dezelfde oefening hermaakt te hebben (die ik van de 1e keer al juist had, maar ik moest me toch met iets bezighouden) leek het plafond me tien keer zo aantrekkelijk.
Tel daarbij op dat ik mijn kuchliefkuch broertje tot boven (drie verdiepingen hoger mét de deuren toe) en dóór de muziek die ik op had staan kon horen krijsen (hij had weer één van zijn buien ja, vier uur aan een stuk, voor de negende keer in drie dagen of zo, en dan vragen ze zich op school af waarom ik geen zin heb in de vakantie) en je weet hoe goed ik me kon concentreren.
Gelukkig had ik alles gister al geleerd en was het alleen maar herhalen dat ik moest doen. Wat ik ook gedaan heb. Tot op zekere hoogte.
Liefs.
[Noot:]Waar ik dan wél aan dacht, dat zal wel duidelijk zijn?
{Wat niet is zal ook nooit zijn en zeker niet maar dat kan geen van ons ervan weerhouden}
Fergie – Big girls don’t cry
Mja. Schraal nummer, schrale zangeres. Maar beter dan niets, dat dan weer wel.
8 down, 1 to go. Wiskunde. Ik houd me dus nuttig bezig met wiskunde leren, naar Eva bellen om te vragen of zij soms nog een passer heeft (Danku Joris!), meezingen met de CD die ik op heb staan (Eva de Roovere en Yasmine, natuurlijk), papieren zoeken, nog meer wiskunde leren.
Maar ja. Dan begin je te gillen omdat een oefening niet wil lukken en kom je erachter dat dat is omdat je hem achterstevoren maakt. Toen besloot ik dat ik genoeg geleerd had. En als meneer WIS nu geen soortgelijke oefening op het examen vraagt (ik ben een kwartier met één oefening bezig geweest (je moest onderaan beginnen. En ik begon logischerwijs bovenaan.)) ga ik toch gillen. Na het examen, natuurlijk.
Liefs.
