Archive for the ‘Ergernissen’ Category
{Wat niet is zal ook nooit zijn en zeker niet maar dat kan geen van ons ervan weerhouden}
Fergie – Big girls don’t cry
Mja. Schraal nummer, schrale zangeres. Maar beter dan niets, dat dan weer wel.
8 down, 1 to go. Wiskunde. Ik houd me dus nuttig bezig met wiskunde leren, naar Eva bellen om te vragen of zij soms nog een passer heeft (Danku Joris!), meezingen met de CD die ik op heb staan (Eva de Roovere en Yasmine, natuurlijk), papieren zoeken, nog meer wiskunde leren.
Maar ja. Dan begin je te gillen omdat een oefening niet wil lukken en kom je erachter dat dat is omdat je hem achterstevoren maakt. Toen besloot ik dat ik genoeg geleerd had. En als meneer WIS nu geen soortgelijke oefening op het examen vraagt (ik ben een kwartier met één oefening bezig geweest (je moest onderaan beginnen. En ik begon logischerwijs bovenaan.)) ga ik toch gillen. Na het examen, natuurlijk.
Liefs.
{Het moest, maar ik wou niet en toen het bijna te laat was besloot ik dat het dan ook geen zin meer had en verpestte het op die manier volledig}
Muyta – Real girl
Waarom moeten mensen altijd zo éng zijn? Of nee, ik zal het anders stellen; waarom verander ík altijd in een een-centimeter-hoog-kind-dat-verkeerde-antwoorden-op-verkeerde-vragen-geeft bij mensen die ik niet goed ken en die nogal, euh, intimiderend of zo zijn?
En waarom trek ik het me altijd zo aan, waarom laat ik ze niet gewoon dóén, maak ik me er niet gewoon niet druk om en doe alsof ik niet hoor wat ze zeggen? Nee hoor, ik moet weer zo nodig volledig gedesillusioneerd, nog een millimeter hoog en netnietintranen thuis komen.
Alleen maar omdat dat mens duidelijk een probleem had met zichzelf.
Of met mij. Eerder dat.
Liefs.
[Noot:]In overleg met EvY heb ik besloten dat ik niet langer Anke heet, maar Anneke. Zie het maar als een gestoorde hersenspinsel, of zo.
{Het mannetje in mijn maag sprong vrolijk heen en weer, maar achteraf besloot ik dat het de moeite waard was geweest}
<<//>> {Jewel – You were meant for me}
Oh help. Ik ben echt zo zo zo zo zo zo gebuisd.
Duimen jullie morgen allemaal voor mij, van 20 na negen tot vijf na twaalf? *kijkt heel lief*
Daaaaamn, laat het alsjeblieft goed gaan…
Liefs.
{Ze heeft alles wat ik niet heb, behalve mezelf, maar of dat een voordeel is valt nog te betwijfelen}
<<//>> {En Vogue – Right direction}
En ik snap er niets meer van. Echt niet. En zeggen dat het me niet kan schelen ook kan ik niet, hoe graag ik het ook zou kunnen, maar zo sterk ben ik niet (ik ben vrij zwak, zo blijkt.)
Voor het moment lijkt het alsof niet ik, maar een ander mijn leven leeft en ik wil het terug. Zo. Dus ga uit mijn hoofd en laat me met rust want ik wil het niet meer en het heeft ondertussen ook al lang genoeg geduurd. Vind ik.
Ik snap het niet meer, net zomin als ik mezelf snap, maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk…
Liefs.
[Noot:]Voordat Eva hyperactief begint te gillen; nee, dit wil niet zeggen dat ik opeens niets meer voor hem voel. Integendeel, maar ik maak het mezelf weer eens moeilijk. Of zo. Liefs.
{Ik stond vanmorgen op en toen ik al met één been uit bed was besefte dat het andere er éérst uit had gemoeten, maar toen was het dus al te laat}
<<//>> {Avril Lavigne – Runaway}
Oké. Ik weet het. Nadat het me 100000000x verteld is, via monden en boeken en weblogs en films en gewoon alles wéét ik het. Het leven is niet simpel en je kan niet steeds krijgen wat je wil.
Akkoord. 100% akkoord. Want het leven, dat is iets raars dat je steeds onverwachts onderuithaalt wanneer je een laatste sprintje inzet en waardoor je door iedereen uitgelachen wordt omdat je daar zo prachtig belachelijk ligt te wezen. (Oké, dat was een lange zin. Denk er maar een paar punten tussen.) En er is geen handleiding, die er wel zou moeten zijn, want misschien denkt God of wie daarboven ook mag zijn (ik ben halfAtheïst halfNiets mensen, ik geloof dus half wel en half niet, neem het me niet kwalijk) dat we het zelf wel zullen uitzoeken.
Maar dat zullen we dus niet. Af en toe is een reikende hand gewoon welkom, of iemand die je op weg helpt en je de reling wil wijzen. Want nee, je kan niet altijd krijgen wat je wil en het leven, dat is iets ingewikkeld. Maar aangezien alles verandert, mag het nu ook wel eens simpel beginnen zijn.
Vind ik dan.
Liefs.
{Fijn, dat moet het zijn om zo erg te houden van dat je niet bang hoeft te zijn}
<<//>> {LeAnn Rimes – Right kind of wrong}
Er wordt thuis een koude oorlog uitgevochten. Sinds een kwartier, of zo. Zij is kwaad en dan klinkt zelfs het getik van de schoen die ze uitschopt om in de zetel te gaan zitten venijnig. Niemand weet waar het over gaat. Iets over opjagen op vrije dagen en het klinkt een beetje belachelijk, maar dat is het dan ook. Leer communiceren. Het zal wel weer een discussie zijn, want dat wordt toch verteld. Als iemand zegt dat ze elkaar graag moeten zien. ‘Dat zijn geen ruzies, dat is een discussie.’ Vreemd, want de leraar NED vertelde toch dat discussies het zoeken naar de waarheid was en dat het een debat zonder winnaar was. Dit heeft zeer weinig weg van een debat. Hij en zij zitten naast elkaar in een tijdschrift te lezen. Hij doet alsof hij niet merkt dat ze kwaad op hem is – en daar is hij heel goed in. En als gedachten en koude blikken konden doden had hij nu al lang morsdood op de grond gelegen.
Aan haar moet je nu niets vragen, want je bent je neus meteen kwijt, al heb je er niets mee te maken. Voor hem is elke afleiding welkom, maar haar blikken zijn gevaarlijk. Voor het meisje lijkt huiswerk nu veiliger, maar ze heeft geen zin en Bio verbeteren doet ze zo meteen wel. De jongen merkt niets van hun stilzwijgend gevecht en gaat met een boek achter de computer zitten, want zo’n dingen doet dat nu eenmaal. Straks zijn de tijdschriften uit en dan gaat één van de twee ruziemakers tafel zetten, als ze zin hebben.
Want rekening houden met (één van de kinderen misschien) gaat op zo’n momenten nogal moeilijk…
Liefs.
{Ronddwalend in langverleden dromen kwam ik erachter dat het allemaal nog dicht bij me staat}
<<//>> {Roxette – Dressed for success}
En als je haar een debiele tr*t noemt, die kleren draagt die je overgrootmoeder nog niet als gordijnen zou willen maar die zij waarschijnlijk hip vindt, of een nutteloos mens dat blijkbaar verslaafd is aan markeerstiften en fonetisch schrift, dat niet goed hoort en goed ziet ook nog…
Noem maar een verlepte, humorloze of verkeerde-humor-hebbende lerares die op Mondelinge Examens dan wel vriendelijk mag zijn (als je Eva haar broer (Gino, ja) moet geloven), maar IRL en in de klas duidelijk geen tact en geen sociale of hoejehetookwilnoemen vaardigheden bezit…
En het zou in het geval van onze lerares ENG (Dekeyser, ja) nog het understatement van het jaar zijn.
Liefs.
{Alles gaat steeds maar verder en ik sta er ergens middenin, denkend dat het ooit wel een keer zal stoppen en wetend dat het dat niet zal doen}
<<//>> {Avril Lavigne – Girlfriend}
Ja, die titel is echt veel te lang, maar ik wist geen andere en hij klopt gewoon, dus je doet maar niet of hij tien woorden korter is of zo.
Nog vijftig pagina’s. Nog vijftig pagina’s en dan is het schrift dat ik vorige zomer in juli gekocht heb vol. Eefje en dergelijke weten wel over welk ik het heb; het is dat schrift met de blauwe kaft van de Hema met iets van een 250 bladzijden of zo, dat ik als Schrift gebruik en dat ik Karlijn genoemd heb, want dagboek is zo’n ongeloofelijk stom woord. En ik schrijf er veel in, elke dag een A4 als ik het niet vergeet en soms meer. En in juli vond ik het zo’n dik schrift en dacht ik dat ik het wel weer niet zou volhouden. Dat ik het nooit vol zou krijgen. En zo.
Nog 50 bladzijden en dan is het bewezen, dat de tijd veel sneller voorbijgaat dan je dat zelf wil en dat hij niet stopt, hoe hard je dat ook hoopt. En ergens voelt het ook wel fijn.
Liefs.
{Als je daar toen niet geweest was, was ik nu misschien een heel andere persoon}
<<//>> {En Vogue – Right direction}
En overal, op zowat iedere (meestal Hollandse/Nederlandse, dat wel) weblog die ik volg of toevallig lees (en ja, dat zijn er best wel wat), worden de naderende examens vernoemd. Maar. Mensen.
Ik wil geen examens. Ik wil geen einde aan dit schooljaar. Het is 15 mei, maar voor mij voelt het nog als 15 september en ik heb geen idee waarom. Stiekem denk ik dat ik ergens in 2005 ben blijven steken, want ik heb nog steeds de neiging dat jaartal op te schrijven als ik een datum schrijf.
En oké, het is nog minder dan een maand eer ik over mijn examen Latijn gebogen zit en er zijn jaren die maar twee of drie weken meer hebben. Maar laat dat nu net hetgene zijn waar ik al van in februari of zo NIET aan wil denken.
Kan het niet gewoon mei blijven? Like, forever? Of zo?
Liefs.
{Het liefst van al wil ik heel hard gillen en hopen dat de juiste mensen het horen}
<<//>> {Buggles – Video killed the radio star}
Ja. Vaag nummer.
Ik heb net eerste algemene repetitie van Skairo (=dans op school) gehad. En weet je wat? Het was een ramp. Echt waar. De helft wist niet wát hij moest doen, wannéér hij dat moest doen, de muziek stond niet luid genoeg enzovoorts.
En het ergste van alles is dat we vrijdagavond nu nog een uur langer op school moeten blijven om het nummer te herhalen. Halló? De mensen die verkéérd waren, sorry, maar K. en ik enzo waren daar niet bij. Niet. Maar we moeten er wel onze vrijdagavond (want het zal wel weer uitlopen) voor opofferen.
Het “goede” aan de hele zaak is dat de kleedjes die ze gehuurd hebben van één of andere balletschool in Gent zo’n diepe V-Hals hebben dat we naar het schijnt zaterdagavond (=dag van het optreden) allemaal een lief zullen hebben. Ja. Dat is nu echt de reden waarom ik die danslessen volg. Geweldig.
Liefs.
