Archive for the ‘Dingske’ Category
{Want hoezeer ik mezelf ook vertelde dat het niet zo was, eigenlijk dacht ik van wel, ook al bleek al gauw dat ik verkeerd was}
P!nk – Last to know
Ik ga het mezelf afleren, om steeds op voorhand naar iets uit te kijken en dan keihard gedesillusioneerd (want dat is nog steeds een prachtig woord) te raken. Ik vraag me af of het opzettelijk was, maar misschien word ik dan wel compleet paranoïde. Wat zeer waarschijnlijk is. Ja, ik vind het jammer. Ja, het was dat wat een ganse middag in mijn hoofd speelde.
Dus vanaf nu ga ik het proberen, niet meer te hopen en niet meer met mijn stomme kop tegen de muur te knallen. Proberen. Slagen is natuurlijk iets anders, het willen misschien nog veel moeilijker… Wat niet wegneemt dat het gezellig was, dat was het zeker wel. Het is altijd gezellig en het is altijd fijn, daarom noem ik haar ook mijn beste vriendin.
Zucht.
Liefs.
{Dat zijn zo van die dingen die je tegenhouden te doen wat je eigenlijk moet doen terwijl je geen andere keuze hebt of wil hebben}
Fergie – Big girls don’t cry
Het is nog steeds een vaag nummer, maar toch hoor ik het wel graag. Naja.
Ik heb het in elk geval geprobéérd, om mijn gedachten langer dan een half uur continu bij mijn wiskunde te houden. Dat het me niet gelukt is, is dan waarschijnlijk weer bijzaak. Maar na vier keer dezelfde oefening hermaakt te hebben (die ik van de 1e keer al juist had, maar ik moest me toch met iets bezighouden) leek het plafond me tien keer zo aantrekkelijk.
Tel daarbij op dat ik mijn kuchliefkuch broertje tot boven (drie verdiepingen hoger mét de deuren toe) en dóór de muziek die ik op had staan kon horen krijsen (hij had weer één van zijn buien ja, vier uur aan een stuk, voor de negende keer in drie dagen of zo, en dan vragen ze zich op school af waarom ik geen zin heb in de vakantie) en je weet hoe goed ik me kon concentreren.
Gelukkig had ik alles gister al geleerd en was het alleen maar herhalen dat ik moest doen. Wat ik ook gedaan heb. Tot op zekere hoogte.
Liefs.
[Noot:]Waar ik dan wél aan dacht, dat zal wel duidelijk zijn?
{Het is niet veel en het zal waarschijnlijk ook nooit meer worden maar dat het geen begin is is gelogen}
Greenday – Jesus of Suburbia/City of the damned/I don’t care [Multimedia track]
Ewel, ‘t was geen hallo; want daarvoor liep hij iets (lees: vijf meter) te ver weg, maar dat wil niet zeggen dat ik niets gedaan heb en compléét passief gebleven ben. Ik ben mijn belofte misschien niet helemáál nagekomen, maar toch minstens een deel.
Ik vind het wel braaf van mezelf. Om die mail wél te sturen en om hem wél te bedanken. Ook al stond hij op bezet en was ik verschrikkelijk bang dat hij kwaad zou zijn omdat ik stoorde. Ik stoorde blijkbaar niet (al te erg) want hij zei zelfs graag gedaan.
Toen was mijn dag al goed. En toen hij vanmorgen lachte [als eerste!!], had het hetzelfde effect op zoiets als de komende máánd, al is dat maar tien dagen meer. Dus het was geen hallo, maar wel een lach. Zonder mijn rekkertje te laten springen of om te vallen, zelfs.
Dat verdient een slinger.
Liefs.
[Noot:]Enikweetookweldathijalleenmaarvriendelijkwas.
{Ahja, want wat moet dat moet al ben jij niet degene die dat gezegd heeft maar veel te veel anderen}
Yasmine – Het grote vuur
En we gaan het goed doen deze keer. We gaan positief denken. Aja, want dat heb ik mezelf beloofd, of niet soms? Dus we gaan voort, met het hoofd geheven en de schouders achteruit (er is geen alternatief, maar whatever). Deze keer geen gezaag en getwijfel, geen ‘Hij kan zoveel meiskes krijgen‘, want dat is nu totaal irrelevant en het wordt verdorie tijd dat ik dat doorkrijg.
Ja, deze keer ga ik braaf doen wat iedereen me al weken aanraadt, en goed. Niet te stil, zodat hij het totaal niet hoort, zoals vorige keer. Niet doen alsof hij te ver weg is, want dat maakt het alleen maar moeilijker voor mezelf en daar geraak ik dus niet mee vooruit. Dus. Laat het ons hopen.
Volgende keer dat ik hem zie zeg ik Hallo. Beloofd.
Liefs.
{Ze heeft alles wat ik niet heb, behalve mezelf, maar of dat een voordeel is valt nog te betwijfelen}
<<//>> {En Vogue – Right direction}
En ik snap er niets meer van. Echt niet. En zeggen dat het me niet kan schelen ook kan ik niet, hoe graag ik het ook zou kunnen, maar zo sterk ben ik niet (ik ben vrij zwak, zo blijkt.)
Voor het moment lijkt het alsof niet ik, maar een ander mijn leven leeft en ik wil het terug. Zo. Dus ga uit mijn hoofd en laat me met rust want ik wil het niet meer en het heeft ondertussen ook al lang genoeg geduurd. Vind ik.
Ik snap het niet meer, net zomin als ik mezelf snap, maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk…
Liefs.
[Noot:]Voordat Eva hyperactief begint te gillen; nee, dit wil niet zeggen dat ik opeens niets meer voor hem voel. Integendeel, maar ik maak het mezelf weer eens moeilijk. Of zo. Liefs.
{Ik stond vanmorgen op en toen ik al met één been uit bed was besefte dat het andere er éérst uit had gemoeten, maar toen was het dus al te laat}
<<//>> {Avril Lavigne – Runaway}
Oké. Ik weet het. Nadat het me 100000000x verteld is, via monden en boeken en weblogs en films en gewoon alles wéét ik het. Het leven is niet simpel en je kan niet steeds krijgen wat je wil.
Akkoord. 100% akkoord. Want het leven, dat is iets raars dat je steeds onverwachts onderuithaalt wanneer je een laatste sprintje inzet en waardoor je door iedereen uitgelachen wordt omdat je daar zo prachtig belachelijk ligt te wezen. (Oké, dat was een lange zin. Denk er maar een paar punten tussen.) En er is geen handleiding, die er wel zou moeten zijn, want misschien denkt God of wie daarboven ook mag zijn (ik ben halfAtheïst halfNiets mensen, ik geloof dus half wel en half niet, neem het me niet kwalijk) dat we het zelf wel zullen uitzoeken.
Maar dat zullen we dus niet. Af en toe is een reikende hand gewoon welkom, of iemand die je op weg helpt en je de reling wil wijzen. Want nee, je kan niet altijd krijgen wat je wil en het leven, dat is iets ingewikkeld. Maar aangezien alles verandert, mag het nu ook wel eens simpel beginnen zijn.
Vind ik dan.
Liefs.
{Het gevoel dat ik probeer tegen te houden ja, maar wat doet het pijn}
<<//>> {Niks.}
Ik houd van je omdat… Omdat jij jij bent. Omdat je lief bent. Omdat je mooie ogen hebt, ténébreux. Omdat je zo leuk lacht… Omdat het niet uit te leggen valt. Schrap alle liefdesverklaringen uit je vocabularium. Gewoon ‘ik zie je graag’ onthouden en dan kom je er ook wel. Want zeg nu zelf; ik houd van je omdat het Lot dat toevallig beslist heeft… Dat klinkt toch niet.
Maar, jongen.
Ik zie je graag.
…
Maar dat wist je al.
Liefs.
{Dus kruip ik stilletjes weg, omdat jij de eerste jongen bent die mij aan het huilen krijgt}
<<//>> {Roxette – The look}
Hij moet mij graag zien om wie ik ben en niet om wie hij wil dat ik ben. Hij moet me een beetje kennen en heel af en toe snappen wat er in me omgaat. Maar het belangrijkste is toch gewoon dat hij warme chocomelk lust. Want dat moet gewoon.
Dus zo veeleisend ben ik volgens mezelf toch niet. Ik heb geen lijstje met eisen over haarkleur, lengte, knapheid (aangezien ik toch geen smaak heb, naar het schijnt) en het maakt me ook allemaal niet uit, hoe hij eruitziet…
Liefs.
[Noot:]Hij mag zelfs moeten overgeven van zwarte chocolade. Want dat soort mensen zijn er nu eenmaal.
{Dapper genoeg om je blik vast te houden ben ik blijkbaar niet, hoe erg ik dat ook zou willen}
<<//>> {Avril Lavigne – Contagious}
Maar ik voel me altijd belachelijk, als mijn blik (opnieuw) toevallig de zijne of één van zijn vrienden (ja, die vind ik enger dan hemzelf, daar moet je waarschijnlijk Anke voor heten) kruist en als ik dan snel wegkijk, want blijven kijken doe ik nog steeds niet al zou ik dat moeten van K. En Minerva. En nog wel wat mensen.
Hoewel ik me door weg te kijken waarschijnlijk veel belachelijker maak en me nog veel stommer voel dan ik anders zou doen – want een beetje vrolijkheid als hij kijkt is er toch altijd wel. Maar ja.
Eva zei dan wel dat ik geen gevoel voor sadisme heb, in mezelf irriteren en dergelijke meer ben ik altijd al zeer goed geweest en de laatste tijd heb ik blijkbaar de behoefte dat steeds vaker te bewijzen.
Liefs.
{Maar je moet wel dichtbij genoeg zijn om te zien wat het wil zeggen}
<<//>> {KT Tunstall – Other side of the world}
Ik verklaar mezelf officieel het stomste wezen dat hier op aarde rondloopt. Maar Damn, jongen. Had je nu geen vijf minuten langer online kunnen blijven? Of ietsje meer?
Dan had ik nu mezelf niet moeten zitten uitschelden. Dan had ik me nu niet zo stom moeten voelen. Dan had ik niet moeten hopen dat het niet wéér vier maanden zou duren…
Liefs.
