I gave up dreaming for a while

Deeltje 7. Voor 1 tot 6; naar onderen scrollen of op “previous entries” klikken, desnoods twee/drie keer.

De uren tot twaalf uur gingen veel trager dan anders. Zelfs Kat werd gek van het getrommel van zijn vingers op de tafel en bracht die eindeloze voormiddag op de sofa door, terwijl hij in de keuken zat. De gedachten en herinneringen maalden door zijn hoofd alsof ze nooit zouden ophouden met zich aan hem op te dringen. De kans leek hem erg klein en daarom besloot hij ten einde raad zijn heil te zoeken in een smerige tas koffie. Hij lustte eigenlijk geen koffie, verafschuwde het. Zij dronk het dagelijks, gebruikte het als oppepper. Hij had nooit begrepen wat ze er zo geweldig aan vond en deed dat nog steeds niet. Maar ze kreeg hem zover dat hij het dronk. Dat zij in dat godvergeten oord lag af te zien en hij daar was, dat vergat hij eventjes. Met de soundtrack van één of andere film op de achtergrond slenterde hij weer naar Kat toe, zocht zijn spullen bij elkaar en vertrok uiteindelijk een half uur te vroeg. Ze zou misschien nog niet terug zijn. Of niet wakker, maar dat was niet zo heel erg. Het zou erger zijn als… Met een zucht ging hij zitten bij de bushalte. Op de grond, omdat er nu eenmaal geen bankje was en omdat de koffie begon op te spelen. Na een tiental minuten gaf hij over. Met de zure smaak nog in zijn mond ging hij op zoek naar het flesje water dat standaard in zijn rugzak zat. De zure smaak ging weg, de angst voor wat hij aan zou treffen kwam ervoor in de plaats.

De bus liet op zich wachten, maar hij was de enige wachtende persoon. Om de paar minuten kijk hij naar de kerktoren – wat veel makkelijker was dan naar zijn horloge te kijken en vroeg zich dan herhaaldelijk af waarom de tijd zo traag voorbijging. Toen hij de bus in de verte eindelijk zag komen, zocht hij in allerijl zijn OV. Zijn maag speelde weer op toen hij overeind kwam, maar hij negeerde dat. Hij had nu geen tijd te verliezen. Hij moest naar haar toe. Nu. Ze zou wel al wakker zijn. Dat hoopte hij en dat vertelde hij zichzelf, in een poging de knagende onzekerheid weg te nemen. Het was geen grote verrassing dat hij faalde. Hij kende de buschauffeur, die hem aankeek met een blik alsof hij net een bom had ontstoken, niet, deed ook de moeite niet naar zijn gezicht te kijken en zocht zich ergens helemaal achterin een plaatsje. Het was rustig, heel anders dan gisteren. Maar dat was logisch, want gisteren was het marktdag en op marktdag moesten veel mensen naar de stad. Met dergelijke gedachten hield hij zichzelf bezig toen het slopende halfuur eindelijk voorbij was en hij afstapte, niet ver van haar. Hij versnelde zijn pas van zodra de deuren in zicht kwamen en rende haast de parking op. In zijn hoofd maalden vele mogelijkheden, maar hij dwong zichzelf positief te denken. Het bleek hopeloos, maar het was altijd beter dan niets.

Liefs.