{Ik wou het wel weten, maar het hoefde niet per se een boodschap naar de hele wereld te zijn dus dit was veel makkelijker}
Paul Young – Love of the common people
De muziek is ongelooflijk erg, ik weet het. Maar goed. Blame YouTube^^.
Naar aanleiding van de weggehaalde reactie van Evy op het vorige logje. Ik heb lang getwijfeld of ik hier een wachtwoord op zou zetten, maar heb dat uiteindelijk niet gedaan.
Ik zeg al héél lang dat ik geen kinderen wil. Eerst omdat ik ervan overtuigd was dat mijn ouders zouden sterven als ik kinderen zou krijgen (kuch, Annekelogica), toen omdat ik dagelijks met zo’n zeven peuters rond me zat en nog later omdat die zeven peuters zo’n driëntwintig kinderen werden (ons mama werkte in een kinderdagverblijf).
Nu zeg ik dat óók nog, maar om een heel andere reden. En met een voorwaarde. ‘Ik wil alleen maar kinderen als ik weet of ik draagster ben van de handicap van mijn broer.’ Waarom? Omdat ik, moest ik draagster zijn, als ik een jongen krijg, er heel veel kans is dat die jongen niet ouder wordt dan twee jaar én dat het een levend plantje is. Dokters snappen nog steeds niet hoe het komt dat mijn broer zo ‘goed’ is, maar dat eventjes terzijde.
De kans dat ik kinderen met MASA zou krijgen is 50%. Er is dus 25% dat mijn kind(eren) MASA zouden hebben, aangezien het in één van de twee X’en zit en het gaat om een gen dat ’slecht’ is – het L1Cam-gen. Vraag me niet om de juiste schrijfwijze, ik kan het alleen uitspreken. Nu is 25% kans inderdaad niet zo heel veel, maar genoeg om mij tegen te houden. Want ja, mijn broer is nog één van de besten met MASA – als het niet de beste is – maar feit blijft dat hij nooit alleen zal kunnen wonen/werken/een gezin stichten/…
Als mensen me vragen ‘of ik kinderen wil‘ (je kent dat wel, op school of op familiefeesten) weet ik nooit goed wat ik moet zeggen. Ja, op zich wil ik kinderen. Zeggen dat ik geen kinderen wil als ze MASA zouden kunnen hebben vind ik ongelooflijk hard klinken, maar misschien komt het daar ergens wel op neer…
Dit is waarschijnlijk inderdaad geen beslissing die je moet nemen op je 14e – en ge moet dat inderdaad bespreken met je partner/vriend/hoegedatookwiltnoemen. Maar toch, het lijkt mij niet meer dan logisch dat ik er wel mee bezig ben. ‘t Lijkt mij wel enorm gelukkigmakend (xD) om zo’n klein bundeltje leven vast te kunnen houden. Maar als je er dan achter komt dat het de twee jaar niet zal halen?
Ik kan alleen maar hopen dat ik geen draagster ben van die handicap. Maar dat weet ik pas over vijf jaar, natuurlijk…. En dat er ergens een jongen rondloopt die mij graag genoeg ziet om dat risico te willen nemen…
Liefs.
Awel (!!!) Ik denk dat ge dat inderdaad met u vriend zou moeten beslissen, en ik denk ook dat ge eerst moet wachten of ge draagster zijt, want als ge het niet zijt–>super
en als ge het wel zijt–>supererg
Nja, laat je testen, en krijg nu nog geen kinderen, maar je moet dan ook weer zot zijn om op je veertiende een kind te kopen
Groetjes
justmetandalreadyfaraway
juli 2, 2007 op 10:04 am
Ik kan me voorstellen dat je er in jouw situatie er wel al over nadenkt. Beslissingen nemen daarentegen is inderdaad wel erg vroeg.
“Zeggen dat ik geen kinderen wil als ze MASA zouden kunnen hebben vind ik ongelooflijk hard klinken…”
Ik weet niet of het hard is. Je veroordeelt er niemand om. Je veroordeelt een ziekte. En dat is op zichzelf genomen denk ik niet slecht.
Anneke:Merci
. Ik voel me altijd schuldig als ik zo’n dingen denk. Maar ergens zal dat ook wel normaal zijn, zeker?
xLiefs.
analysisoflife
juli 2, 2007 op 3:37 pm
Dit soort dingen zijn moeilijk.. het is begrijpelijk en volkomen logisch dat je er toch al over nadenkt.. In dit soort dingen speelt ‘tijd’ geloof ik een belangrijke rol.. De tijd zal vorderen en laten zien welke keuzes je maakt en hoe deze uit zullen pakken.
Open verhaal van je!
Anneke: Ja, het lucht op om het zo allemaal op te schrijven, vooral omdat ik er al geruime tijd mee worstel
. En inderdaad, de tijd zal wel weer eens een belangrijke rol spelen. Danku!
xLiefs.
me :)
juli 2, 2007 op 4:01 pm
Maar meisje, dat komt wel in orde, hoor. Echt waar. Het is inderdaad normaal dat je daar over nadenkt, natuurlijk wel. Zolang je er maar niet te veel over nadenkt, oké?
Fee x
Anneke: Ooh, dankjewel Fee… Damn zeg, jij zet altijd zo’n lieve reacties waarop ik niet weet wat te zeggen
. Maar enorm hard bedankt. Echt.
xLiefs.
Fee
juli 2, 2007 op 7:05 pm
Hihi. Ach. Ik zeg gewoon wat ik denk, hoor. Ik hoop dat het een beetje helpt, dan. Sterkte.
Fee x
Fee
juli 3, 2007 op 9:09 pm