Archive for juli 2007
//
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
www.goodmorningsleepingbeauty.web-log.nl
Noem het maar typisch. Dat ik weer eens verwissel. Noem het irritant, dat kies je allemaal zelf. In ieder geval; wordpress.com doet niet wat ik wil, ik ben het behoorlijk beu enzovoorts. Ja, de kans is groot dat web-log.nl ook irritant gaat doen, neen, dat houdt mij niet tegen 
. [En ja, dat is mijn oude weblog...].
Dus ofwel vindt je mij nu zo’n irritant wezen dat je dit maar gewoon wegklikt, ofwel ga je eens op bovenstaande kijken en zie je dan zelf maar. Ik zoek het allemaal nog een beetje uit, maar er is een begin.
En het spijt me van het verwisselen.
Liefs.
{Zelfs al zou het wel gebeuren, dan zou ik het zelf waarschijnlijk wel weer onderuit kunnen halen want dat is gewoon typisch}
Lifehouse – You and me
Twee jaar geleden liep ik als klein eerstejaartje de poort van ‘t College door, samen met een persoon die ik kende van ‘t lager (en die mij meteen liet staan omdat hij iemand anders zag die hij kende). Na een dag wenste ik dat ik naar een kleinere school was gegaan en het feit dat ik nauwelijks mijn mond opendeed de eerste dagen (want dat doe ik nu eenmaal als ik onzeker ben), hielp daar zeker niet bij.
Ik was er heilig van overtuigd dat het enorm lang zou duren eer ik mijn draai zou vinden en de allereerste keer dat ik in de Calfac (refter) stond en iemand probeerde te vinden die ik kende, was een hel. Maar de maandag daarna vroeg ik aan ons Evy of ik die middag alsjeblieft bij hen mocht komen zitten [ik liep al 4 lesuren zenuwachtig rond door die stomme middagspeeltijd, jawel] en het zag ernaar uit dat ik mijn 1e jaar toch niet alleen zou moeten doorwerken.
Over twee maanden ga ik naar het derde middelbaar en dat klinkt éng. Dit schooljaar is echt héél snel voorbijgegaan. Samen met Evy, K., K., S., L., T., L. en iedereen die ik vergeet, natuurlijk. Ik ga gráág naar school nu, heel anders dan in die zes jaar lager onderwijs. Het klinkt raar, zeggen dat je naar het derde gaat.
Ik ben in veel opzichten zeker veranderd tov twee jaar geleden. Een heel stuk gegroeid, natuurlijk, maar ook qua karakter… Langs de andere kant ben ik nog steeds Anneke, ik zeg nog steeds geen woord tegen mensen die ik niet ken (tot grote ergernis van Evy hé) en ik word nog steeds knalrood op (te) veel momenten…
Met als verschil dat ik twee jaar ouder (en wijzer?) en véél gelukkiger ben.
Liefs.
[Noot:]Hoe onsamenhangend weer. Blame de vakantie…
{Ja ik zei dat het het laatste was wat ik wou, maar ik ben nu eenmaal nooit goed in wiskunde geweest}
Deeltje 7. Voor 1 tot 6; naar onderen scrollen of op “previous entries” klikken, desnoods twee/drie keer.
De uren tot twaalf uur gingen veel trager dan anders. Zelfs Kat werd gek van het getrommel van zijn vingers op de tafel en bracht die eindeloze voormiddag op de sofa door, terwijl hij in de keuken zat. De gedachten en herinneringen maalden door zijn hoofd alsof ze nooit zouden ophouden met zich aan hem op te dringen. De kans leek hem erg klein en daarom besloot hij ten einde raad zijn heil te zoeken in een smerige tas koffie. Hij lustte eigenlijk geen koffie, verafschuwde het. Zij dronk het dagelijks, gebruikte het als oppepper. Hij had nooit begrepen wat ze er zo geweldig aan vond en deed dat nog steeds niet. Maar ze kreeg hem zover dat hij het dronk. Dat zij in dat godvergeten oord lag af te zien en hij daar was, dat vergat hij eventjes. Met de soundtrack van één of andere film op de achtergrond slenterde hij weer naar Kat toe, zocht zijn spullen bij elkaar en vertrok uiteindelijk een half uur te vroeg. Ze zou misschien nog niet terug zijn. Of niet wakker, maar dat was niet zo heel erg. Het zou erger zijn als… Met een zucht ging hij zitten bij de bushalte. Op de grond, omdat er nu eenmaal geen bankje was en omdat de koffie begon op te spelen. Na een tiental minuten gaf hij over. Met de zure smaak nog in zijn mond ging hij op zoek naar het flesje water dat standaard in zijn rugzak zat. De zure smaak ging weg, de angst voor wat hij aan zou treffen kwam ervoor in de plaats.
De bus liet op zich wachten, maar hij was de enige wachtende persoon. Om de paar minuten kijk hij naar de kerktoren – wat veel makkelijker was dan naar zijn horloge te kijken en vroeg zich dan herhaaldelijk af waarom de tijd zo traag voorbijging. Toen hij de bus in de verte eindelijk zag komen, zocht hij in allerijl zijn OV. Zijn maag speelde weer op toen hij overeind kwam, maar hij negeerde dat. Hij had nu geen tijd te verliezen. Hij moest naar haar toe. Nu. Ze zou wel al wakker zijn. Dat hoopte hij en dat vertelde hij zichzelf, in een poging de knagende onzekerheid weg te nemen. Het was geen grote verrassing dat hij faalde. Hij kende de buschauffeur, die hem aankeek met een blik alsof hij net een bom had ontstoken, niet, deed ook de moeite niet naar zijn gezicht te kijken en zocht zich ergens helemaal achterin een plaatsje. Het was rustig, heel anders dan gisteren. Maar dat was logisch, want gisteren was het marktdag en op marktdag moesten veel mensen naar de stad. Met dergelijke gedachten hield hij zichzelf bezig toen het slopende halfuur eindelijk voorbij was en hij afstapte, niet ver van haar. Hij versnelde zijn pas van zodra de deuren in zicht kwamen en rende haast de parking op. In zijn hoofd maalden vele mogelijkheden, maar hij dwong zichzelf positief te denken. Het bleek hopeloos, maar het was altijd beter dan niets.
Liefs.
{Want hoezeer ik mezelf ook vertelde dat het niet zo was, eigenlijk dacht ik van wel, ook al bleek al gauw dat ik verkeerd was}
P!nk – Last to know
Ik ga het mezelf afleren, om steeds op voorhand naar iets uit te kijken en dan keihard gedesillusioneerd (want dat is nog steeds een prachtig woord) te raken. Ik vraag me af of het opzettelijk was, maar misschien word ik dan wel compleet paranoïde. Wat zeer waarschijnlijk is. Ja, ik vind het jammer. Ja, het was dat wat een ganse middag in mijn hoofd speelde.
Dus vanaf nu ga ik het proberen, niet meer te hopen en niet meer met mijn stomme kop tegen de muur te knallen. Proberen. Slagen is natuurlijk iets anders, het willen misschien nog veel moeilijker… Wat niet wegneemt dat het gezellig was, dat was het zeker wel. Het is altijd gezellig en het is altijd fijn, daarom noem ik haar ook mijn beste vriendin.
Zucht.
Liefs.
{Ik wou het wel weten, maar het hoefde niet per se een boodschap naar de hele wereld te zijn dus dit was veel makkelijker}
Paul Young – Love of the common people
De muziek is ongelooflijk erg, ik weet het. Maar goed. Blame YouTube^^.
Naar aanleiding van de weggehaalde reactie van Evy op het vorige logje. Ik heb lang getwijfeld of ik hier een wachtwoord op zou zetten, maar heb dat uiteindelijk niet gedaan.
Ik zeg al héél lang dat ik geen kinderen wil. Eerst omdat ik ervan overtuigd was dat mijn ouders zouden sterven als ik kinderen zou krijgen (kuch, Annekelogica), toen omdat ik dagelijks met zo’n zeven peuters rond me zat en nog later omdat die zeven peuters zo’n driëntwintig kinderen werden (ons mama werkte in een kinderdagverblijf).
Nu zeg ik dat óók nog, maar om een heel andere reden. En met een voorwaarde. ‘Ik wil alleen maar kinderen als ik weet of ik draagster ben van de handicap van mijn broer.’ Waarom? Omdat ik, moest ik draagster zijn, als ik een jongen krijg, er heel veel kans is dat die jongen niet ouder wordt dan twee jaar én dat het een levend plantje is. Dokters snappen nog steeds niet hoe het komt dat mijn broer zo ‘goed’ is, maar dat eventjes terzijde.
De kans dat ik kinderen met MASA zou krijgen is 50%. Er is dus 25% dat mijn kind(eren) MASA zouden hebben, aangezien het in één van de twee X’en zit en het gaat om een gen dat ’slecht’ is – het L1Cam-gen. Vraag me niet om de juiste schrijfwijze, ik kan het alleen uitspreken. Nu is 25% kans inderdaad niet zo heel veel, maar genoeg om mij tegen te houden. Want ja, mijn broer is nog één van de besten met MASA – als het niet de beste is – maar feit blijft dat hij nooit alleen zal kunnen wonen/werken/een gezin stichten/…
Als mensen me vragen ‘of ik kinderen wil‘ (je kent dat wel, op school of op familiefeesten) weet ik nooit goed wat ik moet zeggen. Ja, op zich wil ik kinderen. Zeggen dat ik geen kinderen wil als ze MASA zouden kunnen hebben vind ik ongelooflijk hard klinken, maar misschien komt het daar ergens wel op neer…
Dit is waarschijnlijk inderdaad geen beslissing die je moet nemen op je 14e – en ge moet dat inderdaad bespreken met je partner/vriend/hoegedatookwiltnoemen. Maar toch, het lijkt mij niet meer dan logisch dat ik er wel mee bezig ben. ‘t Lijkt mij wel enorm gelukkigmakend (xD) om zo’n klein bundeltje leven vast te kunnen houden. Maar als je er dan achter komt dat het de twee jaar niet zal halen?
Ik kan alleen maar hopen dat ik geen draagster ben van die handicap. Maar dat weet ik pas over vijf jaar, natuurlijk…. En dat er ergens een jongen rondloopt die mij graag genoeg ziet om dat risico te willen nemen…
Liefs.
{Het begin viel mee en dat zal de rest ook wel doen al moet ik mezelf daar nog van overtuigen}
LeAnn Rimes – Life goes on
Als ik later groot ben…
Wil ik een man die niet kan/wil strijken. Hij mag zo geëmancipeerd zijn als hij wil, maar ik wil strijken.
Dat bedacht ik, terwijl ik stond te worstelen met een hemd van ons papa en het voor de tweede keer begon te strijken – hemden zijn niet gemakkelijk. Ons mama heeft een hekel aan strijken, ons papa alleen als hij ondertussen niet naar muziek kan luisteren, dus doe ik het – ook omdat ik er een beetje zakgeld voor krijg.
Ik word er rustig van en het is veel gemakkelijker om mijn gedachten op een rijtje te zetten. En als er dan mensen om mijn kop komen zagen kuchSanderkuch volstaat een kwade blik om ze uit de buurt van het strijkijzer te krijgen. Mijn ouders zijn alleen maar blij dat zij het niet moeten doen.
Dus moest ik later ooit trouwen/samenwonen, wil ik strijken… En als hij het dan toch echt zo graag doet, mag hij zijn hemden doen.
Liefs.
[Noot:]Bij gebrek aan beter. De inspiratie is een beetje zoek…
