I gave up dreaming for a while

Niks.

Honden. Ik vind het vreselijk enge dieren, moet er niets van weten. Als klein Anneke al niet en nu nog veel minder. Mijn grootouders hadden (hebben die misschien nog steeds, geen idee) een hond. Maar die deed niets (zeiden zij) dus ik moest die altijd knuffelen. En dat was doodeng.

Dus daarnet liep ik over straat, op zo’n twintig meter van onze voordeur. Voor me liep iemand met een witte bulldogachtige-hond te vechten, de hond liep heel de tijd weg en blafte en gromde en zo. En dat mocht dus niet. Ik bleef er veilig een aantal véél meters achter, tot dat beest zich omdraait en recht op mij afstormt. Ik had natuurlijk opzij kunnen gaan. Of achteruit kunnen deinzen. Desnoods weg kunnen springen. Maar ik bleef natuurlijk staan. Mijn voeten wilden niet mee, vrees ik.

Uiteindelijk heeft de baas-van dat witte geval terug kunnen roepen en hem aan de leiband gelegd. Tien minuten later, toen ik de computer aanzette trilde ik nog steeds. Doe mij maar een kat.

Liefs.