I gave up dreaming for a while

Greenday – Compilatie [Multimedia Track]

De terugweg duurde veel minder lang. Voor hij het wist stond hij weer aan de voordeur, zijn sleutels te zoeken. Als afgesproken dwaalden zijn gedachten af. Naar haar. Naar die bewuste dag, enkele maanden geleden. Juli was het geweest, toen ze naar familie van haar gingen. Zijn mond trok zichzelf in een onbewuste grimas toen hij de voordeur opende en hij stond oogluikend toe dat de scène zich weer afspeelde. Klik. Steeds hetzelfde. Klik. Zij en haar nichtje. Klik. Hij en haar nichtje. Klik. Hij en zij. Klik. Zij twee en het nichtje. Klik. KLIK. STOP. Nee, niet stoppen. Verdergaan, herinneringen zijn kostbaar.

“Wil je me ronddraaien?” Het nichtje zette een smekend gezichtje op, waar ze zo goed in was. Ronddraaien, dat was een synoniem voor ‘het nichtje optillen onder haar oksels en haar dan zo snel mogelijk in het rondzwieren tot ze allebei duizelig waren’. En zij lachte. Natuurlijk. De volwassenen praatten op het terras, met wijn en chips binnen handbereik. De kleintjes hadden genoeg aan chips en een grote Nicht die hen entertainde, samen met haar vriendje. Het was niet het eerste familiefeest dat hij meemaakte, hij kende het. Allemaal. “Natuurlijk wil ik je ronddraaien”, familiale liefde in haar stem en even later moest hij oppassen voor de schoentjes van het nichtje. “Nog een keer!” gilde deze na enkele momenten, maar ze zweeg. “Gaat het wel?” Hij bezorgd, zoals altijd. Ze trok bleek weg, schudde haar hoofd. “Kom hier.” Zijn arm om haar middel, ze lieten zich samen in het gras zakken tot ze tegen hem aan kon leunen. “Zal ik water gaan halen?” Nee, dat wou ze niet. “Je moet hier blijven, ik wil op je steunen”, fluisterde ze. Hij bleef, bezorgd. Het nichtje stond er verloren bij en hij strekte zijn andere arm naar haar uit. “Kom hier jij.” Verlegen kwam ze bij hem zitten, stilletjes en een beetje huiverig van die oudere jongen – ze was hem nog steeds niet echt gewoon “Je hoeft niet bang van hem te zijn”, glimlachte hij, “hij is heel lief.” Zijn blik zocht de hare, maar ze lag met haar hoofd op zijn schouder en haar ogen gesloten. “Gaat het al beter?” vroeg hij na enkele momenten. “Best wel.” Op het terras had niemand iets gemerkt en behalve de vertederde blikken af en toe lieten ze ook uit niets merken dat ze hen zagen. “Ik ga naar mama”, zuchtte het nichtje, die van het suikerige gedoe niet moest weten en ze trippelde weg. Hij sloeg zijn vrijgekomen arm ook om haar heen en lachte vrijuit naar haar moeder, die met een smalle glimlach naar hen keek en knipoogde. “Ze vinden ons schattig”, fluisterde hij in haar oor. Ze zuchtte. “Je bent ook schattig”, voegde hij daaraan toe. Grijnzend zag hij hoe een lichte blos zich over haar wangen verspreidde. “Je hoeft niet zo rood te worden.” Ze lachte. “De kleur van je T-shirt geeft af”, verdedigde ze zich, de ogen nog steeds gesloten. Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Ik heb een beige T-shirt aan.” Stilte. “Ik dacht dat het een rode was.” Een knuffel, er werd niets meer over haar duizeligheid gezegd, hij draaide het nichtje rond en zij zat in het gras naar hen te kijken. Lief als altijd.

Klik. Hij sloot zijn herinneringen af, dacht er niet aan wat ze hadden kunnen voorkomen als ze toen naar de dokter geweest waren. Daar sloot hij zijn ogen voor, uit noodzaak en verdriet. Maar vooral uit schuldgevoel, dat zij had proberen kwijtschelden. Hij torste het mee op zijn schouders. Geen verlichting. Geen engel die plots uit de hemel neerdaalde, gewoon. Schuldgevoel, verdriet en een klein stipje hoop waar hij niet in durfde te geloven.

Deeltje 5. Voor de anderen; verder scrollen en op “previous entries” klikken. Ik wou ze linken, maar dan flipt WP dus dat zal voor een andere keer zijn. Volgende deeltjes komen.

Liefs.