I gave up dreaming for a while

Deeltje 6(?)Vorige: verderscrollen of previous entries.

Het huis was kil. Hij rilde onbewust, ging opzoek naar een trui, maar gaf het algauw op. In zijn T-shirt zou hij het ook wel overleven. Lusteloos probeerde hij te bedenken waar hij nu heen moest. Thuisblijven leek hem niet echt een optie, hij zou verdrinken in zijn eenzaamheidsgevoel en met enkel Kat als gezelschap wist hij dat hij morgen zou ontwaken zoals hij zich nu voelde: leeg. Haar ouders? Zijn ouders? Eender welke familie? Hij bleef verloren naast de sofa staan en ging uiteindelijk langzaam zitten. De telefoon begon te rinkelen, als een ongenode gast die hij liever ver weg zou schoppen. Hij liet het toestel begaan. Geen gasten vanavond. Toch maar thuisblijven dus, dat was nu eenmaal veel rustiger. En veiliger, dat natuurlijk ook. Hij probeerde te bedenken wat hij kon eten, maar slaagde daar niet echt in. Uiteindelijk hield hij het op de diepvriesmaaltijd die hij voor gisteren gepland had. Het smaakte hem niet, maar hij at het op. Omdat zij hem had gezegd dat hij goed op zichzelf moest passen.

Iets na middernacht werd hij wakker uit zijn droomloze slaap. Geen nachtmerries, geen spoken. Hij keek naar het plafond, toen naar de deur. Die stond op een kier, zodat Kat naar binnen kon komen als die dat wou. Doorheen de kier kon hij een vage schaduw zien. Hij probeerde zichzelf wijs te maken dat het vast niets was, maar dat wou niet echt lukken en uiteindelijk dwong hij zichzelf overeind te komen. De vloer voelde koud aan aan zijn voeten en hij wenste dat hij die trui toch gevonden had. Niet dat hij met die trui aan zou zijn gaan slapen. Ach, wat deed het er ook toe. Het liefst was hij gewoon gestopt met denken, maar zelfs dat leek nutteloos. Met een zucht trok hij de slaapkamerdeur volledig open. Poef. Luchtgeest ontmaskerd. Er stond niemand in de gang, natuurlijk niet. Hij ging terug liggen en probeerde in te slapen, maar dat bleek hopeloos. Kat kwam hem vergezellen, rolde zich gezellig tegen de knuffelbeer en lag hem op die manier aan te kijken. Hij draaide zich om. Even geen troostende huisdieren, anders ging hij zich te zielig voelen en dat was niet de bedoeling. Om halfeen, toen hem duidelijk werd dat de kans dat hij de slaap zou vatten zeer klein was, kwam hij weer overeind en ging aan het raam staan. Eigenlijk snakte hij naar een tas koffie, al lustte hij dat niet. Misschien dat hij hoopte dat koffie hem gemakkelijker door de moeilijkste momenten heen zou helpen, hij wist het niet. Want ja, de nachten waren wel het zwaarst. Dat had hij op voorhand kunnen bedenken en dat ondervond hij nu. Hij liep naar de keuken, met Kat op zijn hielen en vroeg zich af of dat dier niet moest slapen. Het licht was te fel aan zijn ogen, dus liet hij het uit en ging in het donker aan tafel zitten. Aan haar plaats. Hij voelde zich bijna een heidene toen hij dat deed, maar deed het wel. Hij had het eventjes nodig dicht bij haar te zijn en hij hoopte dat het zou helpen. Eventjes bleef hij voor zich uit staren. Het hielp niet.

Liefs.

Avril Lavigne – Contagious

Zenuwachtigheid voor mijn rapport, Evy kan er zeker over meespreken en dat hebben ook de fluostiften, pennen en banken geweten. Neen, we hebben ze niet beklad, daar zijn we te kuchbraafkuch voor. Maar een leerkracht die een halfuur doet over vijf rapporten als je met twintig in de klas zit, nee, dat is niet zo geweldig.

Genoeg gezeverd; mijn cijfers…
Totaal over het ganse jaar
Godsdienst: 98.5
Nederlands: 90
Frans: 89
Engels: 83.5 en wat een lerares
Latijn: 81
Geschiedenis: 91.5
Wiskunde: 93 en 97 op het examen, 97!!!!
Biologie: 90.5
Aardrijkskunde: 81
TO: 93.5
MO: 90 toch nog
LO: 60 (A)
Totaal: 87 procent
Klasgemiddelde: 78.5

Oordeel zelf.
Maar ik ben zéér tevreden.
De magneetjes zijn het waard geweest^^.

Liefs.

Niks.

Honden. Ik vind het vreselijk enge dieren, moet er niets van weten. Als klein Anneke al niet en nu nog veel minder. Mijn grootouders hadden (hebben die misschien nog steeds, geen idee) een hond. Maar die deed niets (zeiden zij) dus ik moest die altijd knuffelen. En dat was doodeng.

Dus daarnet liep ik over straat, op zo’n twintig meter van onze voordeur. Voor me liep iemand met een witte bulldogachtige-hond te vechten, de hond liep heel de tijd weg en blafte en gromde en zo. En dat mocht dus niet. Ik bleef er veilig een aantal véél meters achter, tot dat beest zich omdraait en recht op mij afstormt. Ik had natuurlijk opzij kunnen gaan. Of achteruit kunnen deinzen. Desnoods weg kunnen springen. Maar ik bleef natuurlijk staan. Mijn voeten wilden niet mee, vrees ik.

Uiteindelijk heeft de baas-van dat witte geval terug kunnen roepen en hem aan de leiband gelegd. Tien minuten later, toen ik de computer aanzette trilde ik nog steeds. Doe mij maar een kat.

Liefs.

Greenday – Compilatie [Multimedia Track]

De terugweg duurde veel minder lang. Voor hij het wist stond hij weer aan de voordeur, zijn sleutels te zoeken. Als afgesproken dwaalden zijn gedachten af. Naar haar. Naar die bewuste dag, enkele maanden geleden. Juli was het geweest, toen ze naar familie van haar gingen. Zijn mond trok zichzelf in een onbewuste grimas toen hij de voordeur opende en hij stond oogluikend toe dat de scène zich weer afspeelde. Klik. Steeds hetzelfde. Klik. Zij en haar nichtje. Klik. Hij en haar nichtje. Klik. Hij en zij. Klik. Zij twee en het nichtje. Klik. KLIK. STOP. Nee, niet stoppen. Verdergaan, herinneringen zijn kostbaar.

“Wil je me ronddraaien?” Het nichtje zette een smekend gezichtje op, waar ze zo goed in was. Ronddraaien, dat was een synoniem voor ‘het nichtje optillen onder haar oksels en haar dan zo snel mogelijk in het rondzwieren tot ze allebei duizelig waren’. En zij lachte. Natuurlijk. De volwassenen praatten op het terras, met wijn en chips binnen handbereik. De kleintjes hadden genoeg aan chips en een grote Nicht die hen entertainde, samen met haar vriendje. Het was niet het eerste familiefeest dat hij meemaakte, hij kende het. Allemaal. “Natuurlijk wil ik je ronddraaien”, familiale liefde in haar stem en even later moest hij oppassen voor de schoentjes van het nichtje. “Nog een keer!” gilde deze na enkele momenten, maar ze zweeg. “Gaat het wel?” Hij bezorgd, zoals altijd. Ze trok bleek weg, schudde haar hoofd. “Kom hier.” Zijn arm om haar middel, ze lieten zich samen in het gras zakken tot ze tegen hem aan kon leunen. “Zal ik water gaan halen?” Nee, dat wou ze niet. “Je moet hier blijven, ik wil op je steunen”, fluisterde ze. Hij bleef, bezorgd. Het nichtje stond er verloren bij en hij strekte zijn andere arm naar haar uit. “Kom hier jij.” Verlegen kwam ze bij hem zitten, stilletjes en een beetje huiverig van die oudere jongen – ze was hem nog steeds niet echt gewoon “Je hoeft niet bang van hem te zijn”, glimlachte hij, “hij is heel lief.” Zijn blik zocht de hare, maar ze lag met haar hoofd op zijn schouder en haar ogen gesloten. “Gaat het al beter?” vroeg hij na enkele momenten. “Best wel.” Op het terras had niemand iets gemerkt en behalve de vertederde blikken af en toe lieten ze ook uit niets merken dat ze hen zagen. “Ik ga naar mama”, zuchtte het nichtje, die van het suikerige gedoe niet moest weten en ze trippelde weg. Hij sloeg zijn vrijgekomen arm ook om haar heen en lachte vrijuit naar haar moeder, die met een smalle glimlach naar hen keek en knipoogde. “Ze vinden ons schattig”, fluisterde hij in haar oor. Ze zuchtte. “Je bent ook schattig”, voegde hij daaraan toe. Grijnzend zag hij hoe een lichte blos zich over haar wangen verspreidde. “Je hoeft niet zo rood te worden.” Ze lachte. “De kleur van je T-shirt geeft af”, verdedigde ze zich, de ogen nog steeds gesloten. Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Ik heb een beige T-shirt aan.” Stilte. “Ik dacht dat het een rode was.” Een knuffel, er werd niets meer over haar duizeligheid gezegd, hij draaide het nichtje rond en zij zat in het gras naar hen te kijken. Lief als altijd.

Klik. Hij sloot zijn herinneringen af, dacht er niet aan wat ze hadden kunnen voorkomen als ze toen naar de dokter geweest waren. Daar sloot hij zijn ogen voor, uit noodzaak en verdriet. Maar vooral uit schuldgevoel, dat zij had proberen kwijtschelden. Hij torste het mee op zijn schouders. Geen verlichting. Geen engel die plots uit de hemel neerdaalde, gewoon. Schuldgevoel, verdriet en een klein stipje hoop waar hij niet in durfde te geloven.

Deeltje 5. Voor de anderen; verder scrollen en op “previous entries” klikken. Ik wou ze linken, maar dan flipt WP dus dat zal voor een andere keer zijn. Volgende deeltjes komen.

Liefs.

LostProphets – Rooftops

 Eindelijk. Eindelijk, eindelijk EINDELIJK. Ik heb geen examens meer. (Vakantie ook, maar dat is een ander verhaal). Na het examen wiskunde, het opruimen van de veel te veel tafels die in de sporthal stonden én de stoelen (geloof me: dat trappetje naar de kelder is geváárlijk met een tafel in je handen) mochten we naar huis. Eindelijk. En ik had een week (en2maanden) niets te doen. Nouja, niets, geen hw in elk geval…

Morgen ga ik met ons Evy naar de cinema (eindelijk PoTC3 bekijken) en dan voor ons K. naar de Stationsstraat daar schuinover. Kijken of we meneer Boeddha nog tegenkomen.

Woensdag ga ik met ons mama&papa naar Gent en dan ’s avonds naar S., die een einde-van-de-examens feestje geeft. Donderdag heb ik van tien tot twaalf klasactiviteit op ‘t Ster, van twaalf tot twee 2ejaarsBBQ op school en van twee tot onbepaald gaan Karen en ik mee naar Evy thuis voor Skairo. Vrijdag moet ik van half negen tot half tien op school zijn. Waarom is voor iedereen wel duidelijk (en anders verklaar ik je bij deze nietzoslim hé Eef?)

Dus als jullie niets van me horen weten jullie wat ik aan het doen ben. Veel plezier iedereen, succes voor degenen die nog bezig zijn!

Liefs.

Niks.

MSNgesprek tussen mij en mijn Tweelingzusje
Eva: Gij vindt alles met bruin haar, bruine ogen, mij in het mannelijk 3 jaar ouder en dat nog (…) noemt ook lief schattig knap. Maar initiatief? NEEN.
Ik: Er is NIETS mis met mijn zelfvertrouwen! MENS!
Eva: Nee, maar met uw smaak wel.
Ik: *stilte*
Eva: Trouwens fietsenwinkelend badeendje [dat sloeg op mijn beugel], mijn broer staat hier achter mij.
Ik: EVAAAAAA
Eva: Nee, das nie waar, ik wou u gewoon laten panikeren.

Het is al van een tijdje terug, ja. De eerste die nu nog zegt dat Eefje lief is xD.

Liefs.

Fergie – Big girls don’t cry

Het is nog steeds een vaag nummer, maar toch hoor ik het wel graag. Naja.

Ik heb het in elk geval geprobéérd, om mijn gedachten langer dan een half uur continu bij mijn wiskunde te houden. Dat het me niet gelukt is, is dan waarschijnlijk weer bijzaak. Maar na vier keer dezelfde oefening hermaakt te hebben (die ik van de 1e keer al juist had, maar ik moest me toch met iets bezighouden) leek het plafond me tien keer zo aantrekkelijk.

Tel daarbij op dat ik mijn kuchliefkuch broertje tot boven (drie verdiepingen hoger mét de deuren toe) en dóór de muziek die ik op had staan kon horen krijsen (hij had weer één van zijn buien ja, vier uur aan een stuk, voor de negende keer in drie dagen of zo, en dan vragen ze zich op school af waarom ik geen zin heb in de vakantie) en je weet hoe goed ik me kon concentreren.

Gelukkig had ik alles gister al geleerd en was het alleen maar herhalen dat ik moest doen. Wat ik ook gedaan heb. Tot op zekere hoogte.

Liefs.

[Noot:]Waar ik dan wél aan dacht, dat zal wel duidelijk zijn?

Fergie – Big girls don’t cry

Mja. Schraal nummer, schrale zangeres. Maar beter dan niets, dat dan weer wel.

8 down, 1 to go. Wiskunde. Ik houd me dus nuttig bezig met wiskunde leren, naar Eva bellen om te vragen of zij soms nog een passer heeft (Danku Joris!), meezingen met de CD die ik op heb staan (Eva de Roovere en Yasmine, natuurlijk), papieren zoeken, nog meer wiskunde leren.

Maar ja. Dan begin je te gillen omdat een oefening niet wil lukken en kom je erachter dat dat is omdat je hem achterstevoren maakt. Toen besloot ik dat ik genoeg geleerd had. En als meneer WIS nu geen soortgelijke oefening op het examen vraagt (ik ben een kwartier met één oefening bezig geweest (je moest onderaan beginnen. En ik begon logischerwijs bovenaan.)) ga ik toch gillen. Na het examen, natuurlijk.

Liefs.

Jewel – You were meant for me

Deeltje 4. Voor de anderen naar beneden scrollen.
Of op “previous entries” klikken. Helemaal beneden, ja.

De bus was druk, alsof iedereen in dezelfde richting moest. Hij negeerde het vrouwtje met de zeven plastic zakken en het gelukkige tienerkoppeltje, dat op elkaars schoot zat en zich afgesloten had van de hele wereld, maar daarbij wel heel wat plaats in beslag nam. Een beetje bitter dracht hij terug aan toen zij ook nog zo waren. Hun geluk was maar van korte duur geweest en toen ze elkaar eindelijk weer gevonden hadden, was het niet anders gegaan. Ze hadden daardoor allebei getwijfeld, al weigerden ze dat toe te geven, maar nu viel er niet te twijfelen. Nu moesten ze er gewoon voor gaan. Dat wist hij en dat wist zij, maar het was niet altijd even gemakkelijk. Hij ging op één van de weinige vrije plaatsen zitten en deed zijn best niet op te vallen. Er zat voor zover hij wist niemand op de bus die hij kende, maar je wist nooit. Nadenkend leunde hij met zijn hoofd tegen de ruit, liet zijn ogen langs de voorbijflitsende lantaarnpalen glijden en bedacht wat hij zou zeggen. Hoe hij haar zou omhelzen en zij hem. Hij vroeg zich af wat ze van het eten vond. Zij was altijd degene die kookte en dat deed ze goed, ze zou het wel afschuwelijk vinden.

De chauffeur stopte netjes aan zijn halte. Van daar was het niet ver lopen meer en hij was er voor hij er erg in had. De gangen waren nog steeds even hels, nog niet veranderd. Haar gezicht was nog steeds bleek, maar lichtte nog steeds op toen ze hem zag. Hij knuffelde haar alsof hij haar nooit meer los zou laten, tot ze zachtjes kuchte. “Gaat het?” vroeg hij meteen overbezorgd. Haar blik vertelde hem dat het ging en dat hij moest zwijgen. De TV speelde zachtjes, maar hij wist dat ze niet aan het kijken geweest was naar het saaie spelprogramma. Hij vroeg haar naar het eten en ze schoot in de lach. Haar klacht maakte hem bezorgd, de vraag of hij morgen iets voor haar meebracht weer wat vrolijker. Natuurlijk zou hij dat. Morgen. Hij zou alles doen om haar het woord morgen te horen zeggen, ze moest naar de toekomst kijken, ze moest… “Jij moet dat ook”, waren haar woorden en hij zweeg. Ja, hij moest dat ook. Ze moesten dat samen, zich er samen doorheen slagen, er was geen alternatief. “Nog even”, beloofde ze hem toen hij haar zacht over haar voorhoofd streek. Hij glimlachte. Knuffelde haar, nog eens. “Blijf je nog?” bedelde ze en hij knikte, met een klein lachje. Natuurlijk bleef hij. “Hoe laat kan ik morgen komen?” Het was een omweg voor de vraag die hij eigenlijk wou stellen en dat wist ze. “’s Middags pas, denk ik.” Hij knikte. ‘s Middags. Dat was om twaalf uur. Nog bijna vierentwintig uur wachten. “Kat mist je”, zei hij dan uiteindelijk maar, een beetje onbeholpen. Ze glimlachte, terwijl ze al haar concentratie nodig had om haar opkomende tranen tegen te houden. “Ik mis Kat ook… Zeg… Zeg dat ik snel terugkom”, fluisterde ze en hij knikte. Dezelfde boodschap, telkens weer, tot ze het zelf ook zou gaan geloven.

Liefs.

Greenday – Jesus of Suburbia/City of the damned/I don’t care [Multimedia track]

 Ewel, ‘t was geen hallo; want daarvoor liep hij iets (lees: vijf meter) te ver weg, maar dat wil niet zeggen dat ik niets gedaan heb en compléét passief gebleven ben. Ik ben mijn belofte misschien niet helemáál nagekomen, maar toch minstens een deel.

Ik vind het wel braaf van mezelf. Om die mail wél te sturen en om hem wél te bedanken. Ook al stond hij op bezet en was ik verschrikkelijk bang dat hij kwaad zou zijn omdat ik stoorde. Ik stoorde blijkbaar niet (al te erg) want hij zei zelfs graag gedaan.

Toen was mijn dag al goed. En toen hij vanmorgen lachte [als eerste!!], had het hetzelfde effect op zoiets als de komende máánd, al is dat maar tien dagen meer. Dus het was geen hallo, maar wel een lach. Zonder mijn rekkertje te laten springen of om te vallen, zelfs.
Dat verdient een slinger.

Liefs.

[Noot:]Enikweetookweldathijalleenmaarvriendelijkwas.