I gave up dreaming for a while

<<//>> {Clouseau – Passie}

52 van de 292. 52 van de 292 inschrijvingen waren geslaagd voor het examen Begrijpend Lezen (LAT) dat meneer LAT voor de examencommissie in Brussel had opgesteld.

En ook al zegt diezelfde meneer LAT dat die mensen nu eenmaal een minder goede opleiding dan wij krijgen omdat zij het zelf doen, ook al zegt hij dat we het op voorhand (morgen) al eens zullen testen en óók al had ik op mijn vorige examens goede punten, tóch ben ik bang.

Bang dat ik zal buizen dus, maar dat was wel al duidelijk.
Duim dinsdag allemaal een beetje voor mij, want ik zal het nodig hebben.

Liefs.

<<//>> {Niks.}

Nederlands. Toneel. Ik speel een zwaan en daarna een eend met een minderwaardigheidscomplex – want ze wil een zwaan zijn en ik moet oogcontact hebben. Met ons Karlientje, voor de duidelijkheid.

En ik vind het eng eerlijk waar. Ik was zelfs zenuwachtig voor de repetitie en de enige die daar keek was de leerkracht, maar laat die nu net al jaren de hoofrol in ons schooltoneel (Titus bijvoorbeeld) spelen én laat die nu net zo’n rare gezichten kunnen trekken. Trouwens, ik doe het ook niet graag. “Ik wil het niet, ik kan het niet en ik dúrf het niet”,maar wel het meest dat laatste. Dat wel.

En toch ging het – tegen mijn verwachtingen in – goed. Ongeveer goed. Een beetje goed. Meneer NED zei dat het goed was en dat ik er veel Anke in stak. Of dat dan positief was of negatief, daar ben ik nog niet helemaal uit, maar laat het ons voor de veiligheid op dat eerste houden. Wat niet wil zeggen dat ik het opeens leuk vind.

Morgen nog eens. Oh help.

Liefs.

<<//>> {En Vogue – Right direction}

En ik snap er niets meer van. Echt niet. En zeggen dat het me niet kan schelen ook kan ik niet, hoe graag ik het ook zou kunnen, maar zo sterk ben ik niet (ik ben vrij zwak, zo blijkt.)

Voor het moment lijkt het alsof niet ik, maar een ander mijn leven leeft en ik wil het terug. Zo. Dus ga uit mijn hoofd en laat me met rust want ik wil het niet meer en het heeft ondertussen ook al lang genoeg geduurd. Vind ik.

Ik snap het niet meer, net zomin als ik mezelf snap, maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk…

Liefs.

[Noot:]Voordat Eva hyperactief begint te gillen; nee, dit wil niet zeggen dat ik opeens niets meer voor hem voel. Integendeel, maar ik maak het mezelf weer eens moeilijk. Of zo. Liefs.

<<//>> {Niets.}

Zet mij op een fiets, laat me alleen mijn weg moeten zoeken en er komen problemen van. Gegarandeerd. Vrouwen en hun oriëntatievermogen of iets dergelijks, vrees ik.

Dus toen ik daarnet ipv aan “de viaduk” van St.-Niklaas aan het dorp van Nieuwkerken uit kwam, was ik op z’n zachtst gezegd een beetje verbaasd. Volgens mezelf had ik toch de juiste weg genomen. Nou, duidelijk niet dus.

Ik wist totaal niet waar ik was, zelfs niet dat de kerk rechts van me die van Nieuwkerken was. Ons mama gebeld dus, en een passant aangeklampt om te vragen of de kerk die van Nieuwkerken was. Die mens zal ook nogal gedacht hebben.

Ben uiteindelijk toch nog veilig thuisgeraakt. Alt maar rechtdoor en naar rechts, daar kan k mij toch nie in misrijen e. telt voor mij dus niet, zo blijkt. Het kan natuurlijk ook zijn omdat ik met mijn gedachten heel ergens anders was toen ik de straat waarvan ik dacht dat ik hem moest inslaan, insloeg. Maar daar zullen we het maar niet over hebben, noch aan wie ik dan wel dacht.

Liefs.

<<//>> {Avril Lavigne – Runaway}

Oké. Ik weet het. Nadat het me 100000000x verteld is, via monden en boeken en weblogs en films en gewoon alles wéét ik het. Het leven is niet simpel en je kan niet steeds krijgen wat je wil.

Akkoord. 100% akkoord. Want het leven, dat is iets raars dat je steeds onverwachts onderuithaalt wanneer je een laatste sprintje inzet en waardoor je door iedereen uitgelachen wordt omdat je daar zo prachtig belachelijk ligt te wezen. (Oké, dat was een lange zin. Denk er maar een paar punten tussen.) En er is geen handleiding, die er wel zou moeten zijn, want misschien denkt God of wie daarboven ook mag zijn (ik ben halfAtheïst halfNiets mensen, ik geloof dus half wel en half niet, neem het me niet kwalijk) dat we het zelf wel zullen uitzoeken.

Maar dat zullen we dus niet. Af en toe is een reikende hand gewoon welkom, of iemand die je op weg helpt en je de reling wil wijzen. Want nee, je kan niet altijd krijgen wat je wil en het leven, dat is iets ingewikkeld. Maar aangezien alles verandert, mag het nu ook wel eens simpel beginnen zijn.

Vind ik dan.

Liefs.

<<//>> {LeAnn Rimes – Right kind of wrong}

Er wordt thuis een koude oorlog uitgevochten. Sinds een kwartier, of zo. Zij  is kwaad en dan klinkt zelfs het getik van de schoen die ze uitschopt om in de zetel te gaan zitten venijnig. Niemand weet waar het over gaat. Iets over opjagen op vrije dagen en het klinkt een beetje belachelijk, maar dat is het dan ook. Leer communiceren. Het zal wel weer een discussie zijn, want dat wordt toch verteld. Als iemand zegt dat ze elkaar graag moeten zien. ‘Dat zijn geen ruzies, dat is een discussie.’ Vreemd, want de leraar NED vertelde toch dat discussies het zoeken naar de waarheid was en dat het een debat zonder winnaar was. Dit heeft zeer weinig weg van een debat. Hij en zij zitten naast elkaar in een tijdschrift te lezen. Hij doet alsof hij niet merkt dat ze kwaad op hem is – en daar is hij heel goed in. En als gedachten en koude blikken konden doden had hij nu al lang morsdood op de grond gelegen.

Aan haar moet je nu niets vragen, want je bent je neus meteen kwijt, al heb je er niets mee te maken. Voor hem is elke afleiding welkom, maar haar blikken zijn gevaarlijk. Voor het meisje lijkt huiswerk nu veiliger, maar ze heeft geen zin en Bio verbeteren doet ze zo meteen wel. De jongen merkt niets van hun stilzwijgend gevecht en gaat met een boek achter de computer zitten, want zo’n dingen doet dat nu eenmaal. Straks zijn de tijdschriften uit en dan gaat één van de twee ruziemakers tafel zetten, als ze zin hebben.

Want rekening houden met (één van de kinderen misschien) gaat op zo’n momenten nogal moeilijk…

Liefs.

<<//>> {Niks.}

Ik houd van je omdat… Omdat jij jij bent. Omdat je lief bent. Omdat je mooie ogen hebt, ténébreux. Omdat je zo leuk lacht… Omdat het niet uit te leggen valt. Schrap alle liefdesverklaringen uit je vocabularium. Gewoon ‘ik zie je graag’ onthouden en dan kom je er ook wel. Want zeg nu zelf; ik houd van je omdat het Lot dat toevallig beslist heeft… Dat klinkt toch niet.

Maar, jongen.

Ik zie je graag.

…

Maar dat wist je al.

Liefs.

<<//>> {Geen idee, een of ander vaag nummer}

“Je mag wel binnenkomen”, mompelde hij en deed al
een stap opzij om haar erin te laten.
En zij keek geschrokken naar zijn uitnodigende blik
en probeerde te bedenken hoe ze zich hieruit moest redden.

“Nee… Nee, ik moet nog… Ik heb echt geen tijd”, vertelde ze
en ze wisten allebei dat het een leugen was.
“Ook niet voor een kop koffie?” trachtte hij haar nog
tot inkeer te brengen, maar ze struikelde achteruit
en schudde haastig het hoofd.

Zijn teleurstelling leek oprecht en ze vond het vreemd.
“Echt niet?” probeerde hij nog en dit keer aarzelde ze.
Zichtbaar. ‘Ik win’, dacht hij, ‘ik win altijd.’ En hij won.
Want zo moest het zijn, hij won immers altijd.

Hij zette koffie voor haar en zij zat aan de keukentafel.
Ongemakkelijk. Alleen. Ze hield al zijn bewegingen in de
gaten. Hij zette de koffie voor haar neer en streek met zijn
wijsvinger over haar pols. Ze trok haar arm niet weg.
‘Ik win, meisje’, dacht hij opnieuw.

“We zouden naar Parijs kunnen gaan”, doorbraken zijn
woorden de stilte die haar zo veilig had geleken. “Enkel
de kop koffie”, smeekte ze. Hij stond op om de tassen weg te
nemen en kwam achter haar te staan. Als een slang liet hij
zijn handen rond haar middel glijden en plaatste zijn hoofd
op haar schouder. Het vertrouwde gevoel overviel haar.

“Het is een mooie stad”, fluisterde hij in haar linkeroor
en het kippevel had haar meteen in zijn macht. “Nee”,
beschermde ze zich, meer tegen zichzelf dan tegen hem.
“Jawel”, grinnikte hij, wetend dat ze toch geen stand kon
houden. “Je zei zelf dat je Parijs graag wou zien…” Hij kende
haar. Het glimlachje om de onhoorbare zucht die ze slaakte
ontging haar.

“Alleen. Ik wil Parijs alleen zien.” Hij glimlachte schalks. “Ik ben
heel geduldig. Je zal geen last van me hebben.” Ze schudde
woest het hoofd. Ze wist het. Ze wist dat het een slecht idee
was gewest om te komen, ze had thuis moeten blijven.

Het werd Parijs. Haar kop koffie resulteerde in levenslang.
 Ze gingen weg als dieven in de nacht met
liefde als hun gids en raadgever. “Je wint altijd”, verzuchtte ze
zachtjes toen hij het autoportier voor haar openhield
en haar tas op de achterbank plaatste. Zijn glimlachje
vertelde haar dat hij daar zelf ook al lang achter was.

Ehh, ja. Ik weet niet zo heel goed wat ik hiervan moet denken. Ik heb het geschreven omdat ik een krabbeltje nodig had voor op mijn destkop (wou een nieuwe achtergrond en zo) en toen kwam dit eruit…

Liefs.

<<//>> {Roxette – The look}

Hij moet mij graag zien om wie ik ben en niet om wie hij wil dat ik ben. Hij moet me een beetje kennen en heel af en toe snappen wat er in me omgaat. Maar het belangrijkste is toch gewoon dat hij warme chocomelk lust. Want dat moet gewoon.

Dus zo veeleisend ben ik volgens mezelf toch niet. Ik heb geen lijstje met eisen over haarkleur, lengte, knapheid (aangezien ik toch geen smaak heb, naar het schijnt) en het maakt me ook allemaal niet uit, hoe hij eruitziet…

Liefs.

[Noot:]Hij mag zelfs moeten overgeven van zwarte chocolade. Want dat soort mensen zijn er nu eenmaal.

<<//>> {Roxette – Dressed for success}

Ik baken in de lucht
een plaats voor je af
naast mij

Moest je ooit zin hebben
in een gesprek
of gewoon,
naast me willen staan
of zitten, dat mag ook
natuurlijk.

Dan weet je
dat je een plaats hebt
die je mag innemen
en hoe eerder hoe liever

Want het wachten
op het begin lijkt maar
niet op zijn einde te willen lopen.

Dus kom nu maar.
Al was het maar omdat
het er zo zielig uitziet,
rondlopen met een leeg stukje lucht.

Ja. Het is minder. Ik weet het. Maar het was er en het wou niet weggaan, dus schreef ik het op. En ik doe het niet zo dikwijls, gedichten schrijven die over mezelf gaan. Maar dit keer dus blijkbaar wel.

Liefs.